دوست‌داشتن:

بالاخره این هواپیمای دههٔ هفتادی ، بعد از حرکت‌های زشته خودش به سزای اعمالش رسید ، میگن ….. میگن آقا جون ما که ندیدیم ، میگن این یارو توپلوف بی‌ تربیتو ، قراره ، به کلی‌ و به تدریج از ناوگان محترم هواپیمایی خارج کنن .

حالا اینجا بنده به عنوانه یک مسافره خسو خاشاک زاده یه سوال برام پیش میاد ، ما که از یه طرف تحریمیم ، حالا بگذریم که دست توانای جوانان ایرانی‌ ، چه می‌کنه با این توپ ، همرو جا میذاره ، آها آها ببخشید بریم سر اصل مطلب ، می‌گفتم تحریمیم ، باهامونم ونزوئلا و چند تا کشور آفریقایی فقط رفیقن البته رفیق که نه …. حالا بی‌ خیال ، فک نکنم اونهام هواپیما سازی داشته باشن ، یا اگرم بر فرض محال تو زیر زمین‌های فردو هواپیما بسازنو بگن نمیسازیم که به ماها نمیدن ، سوال اینجاست پس ماها قراره با چی‌ سفر کنیم ؟ الاغ ؟ الاغ سواریم بلد نیستیم آخه .

حالا میگیم تا ترکمنستان پیاده میریم ، پیش دوست و بردار ایرانیان چاوز چطوری بریم ، تازه اگه شنا هم بلد باشیم تو دریا رامون نمیدن ، که ماهیها از بوی گنده دروغ هامون خفه بشن .

به هر حال بنده همینطور و همینطور فک کردم ، دیدم ما که با نود و نه درصد جهان آن چنان رابطه‌ای نداریم ، رابطمون رو با اون یک درصدم به هم میزنیم و خلاص ، اون وقت جهان پنج شیش نفری رو می‌‌شینیم مدیریت می‌کنیم . زیادم اتفاقی‌ نمیفته .

بر گرفته از : روزنامهٔ ایران هفده بهمن ، صفحهٔ چهار